Mutlu Yıllar

In a few hours a new year will start with new hopes and wishes. I'm so excited about it. The reason is maybe that I've finished my thesis, which was a long waited moment, or maybe I can make another wish list, or maybe I have so many friends, whom I could send postcards and share my happiness...There are so many reasons..This year is going to be different! I said it also for 2010 but this time I really feel different about it. I can't wait to see that my wishes for 2011 will become real. I learnt a lot during 2010, I know this will help me through 2011 and life. I hope that 2011 brings happiness and joy to everyone!
Today, I've send postcards to my friends all over the world. It was great to share happiness by sending gifts and postcards. I hope that my best friend gets her gift before midnight! That would be great. I planned to be with her for the new year, but unfortunetly I could'nt make it. It doesn't matter because I'll be with her very soon! To celebrate my graduation!! Looking forward for that day!

I'm with my family now, maybe next year I'll be somewhere else. But this year I'll have a traditional celebration with the whole family. Every new year eve, I remember the last year. Last new year eve, I was with my best friend and her family in Istanbul. That was so nice. Another new year eve, I love to remember is 2005! The last day of 2005, I was in Ephesus with my international family. It was could but wonderful. I guess it was also my first time in Ephesus, in winter. Mostly, you go in spring or summer. But we preferred new years eve! To walk in Ephesus during the day, and for the night a delicous dinner cooked by Shaune-from Taiwan...I smile whenever I think about it. It was so great. I really miss that time and my friends.

I wish to everyone a happy, healthy, joyful and woderful year! I hope to meet all those friends I've been missing, and I wish to travel a lot. I wish to be in Seoul, and to spent in time with my best friend in Berlin! There is so many wishes I have...I hope that all our wishes and dreams become real in 2011!!

keep smiling!!!

love you all...

A nostalgic farewell to 2010

I’ve been very busy for the last 2-3 weeks. I can say that I’ve barely slept. On the way home, I fell asleep in the dolmush ( a mix of taxi and bus, which you pay less than a taxi but have  to say where you wanna get off). Suddenly, I opened my eyes and have seen that bright, shiny window… “wanna get off here!!”..and jumped out…

I had a deadline to catch up and to end things which have been going on for too long. After the problems sort itself out, I could breath deeply. My university is actually a place where you can go tracking. There is no way out, if you miss the last bus. So I was in a hurry not to miss it. With a heavy backpack, I’ve been running and could catch the bus. To get home, I had to take another one from the city center. I told you, my university in mountains. I was so tired that I fell asleep right away, I got into the dolmush. Even with the dolmush it takes an hour to get home, plus traffic. At least I could have a good sleep until home .

While I was listening to C.N. Blue-a korean boy band- “I’m a loner” –I suddenly opened my eyes. Half awake, half sleepy I saw this bright, shiny, colorful window and had the feeling I had to see that closer. After I said “wanna get off here, pls” , the driver let me off much further. I had to walk back, but nothing could stop me! When arrived at the window, I saw that it was a stationary shop!! I love stationary shops, I love stickers, I love those small shiny, colorful gifts you can get from there. Those postcards and letters…Because New Year is coming it was much brighter than usual. It was the New Year decorations which I saw so bright. I just walked in and looked for nice stickers. I got so many, smiles, Dora, Winxs for my niece, some cute other ones..have bought a grey pen etc etc..couldn’t stop myself. Then I saw those small wood decorations, which exactly make you feel the winter and New Year! One is a snowman, and I have an angel as well, and a small soldier…feels like I’m back to the past..so nostalgic…

my winter wishes VIEW SLIDE SHOW DOWNLOAD ALL

I was planning to spend New Year with my best friend and her husband, also a friend of mine, and some other friends I’ve been looking forward to meet. But plans had to change. I’ll definitely go to Istanbul, and we will celebrate it afterwards very big!! As promised in a Korean Restaurant at Beyoglu .

 

After I also bought those nice decorations, I finally got out of the shop, I’ve seen there was another one near by…Actually, I was looking for some postcards. I decided to send postcards for the New Year to all my friends all around the world. But I was distracted by the stickers :).

In the second shop, I got the postcards I was looking for. They were really nostalgic. I remember when my cousin was sending me cards, they had a different painting. The material was different, they had a different smell. That’s why I only could find them somewhere far in a small shop, covered with dust waiting for me to buy. I bought so many I don’t remember how much, then I saw some stickers again. I love to stick smiles in my notebooks, cards, letters, anywhere..It makes life colorful, and gives an expression to the sentences. I spent some more hours in that shop..

Finally, I was much happier with so many cards, stickers and an empty wallet. I was thinking to whom to send the cards. I had to check for the addresses. I was even not sure if those cards were enough. I had to surprise them with nice cards. I know how wonderful it is to get a post! Specially on New Year, full of new wishes.

That is how I spend my day. Writing  postcards to my friends. There are still so many, I have to write but it makes me happy. I really missed to spend time on things like this. I was confused and distracted by being unhappy for doing something I actually did not like to do. But sometimes we have to do those things, like the not wanted thesis. I had to go through it, and I’m much happier now that I can spend more time on writing cards to my friends.

My dearest Friends,

Germany, Spain, Belgium, Romania, Holland, Taiwan, Mexico, Macedonia, Greece, Japan, China, India, Colombia, Chile, Russia, Canada, USA, Egypt, Jordan, Poland, Sweden, Denmark, Austria, Czech Republic….and Türkiye! Where ever you might be, you can be surprised to get a postcard! This year I’m sending you my best wish per post!

Happy New Year! May 2011 the year we all meet again!

Miss you all…

O gölgen az önce bana uzandı…

Bugün çok karmaşık, yoğun, soğuk ve inanılmaz yağmurlu bir gün geçirdim. Bir sevindim bir kafam karıştı. Bir anda umutla doldu içim, bir anda çaresiz olduğumu fark ettim. Önemli bir adım atmam gerekiyor, korkmadan hemde! Karar vermem gerekiyor, ciddi ve önemli bir karar, kendimi toplayıp tamamen soluksuz sonuna kadar gitmek için. Bir sürü düşünce uçuşuyordu kafamda, bu aralar zorlanıyorum karar almada. Bazen de çok büyük bir değişiklik olacaksa hayatımda ilk adımı atmaktan çekiniyorum.

Gözüme uykuda girmiyor, kafamı toparlayamıyorum da, nerden başlasam bilemedim. Sonra bir anda canım dostumun yazısını gördüm.

Gölgem yalnız değil

Merak ettim acaba ne demek istemiş diye, okudum ve okurken sanki o gölge karşımdaki bir zamanlar uçuk mavi olan ancak artık içimdeki stresten griye dönüşen duvarda gördüm gölgeleri…Yüzündeki o huzurlu ifadeyi seçemiyordum belki gölgeden, ancak bir sıcaklık hissettim..Belkide nefesiydi, derin derin alıp verdiği…

Kendimi daha iyi hissettim, o gölge bana da uzanmıştı sanki. Ne kadar güzel dedim, canım bir tane dostum, çok sevdiği bir işi yapıyor ve mutlu. Çünkü korkmadı adım atmaktan, gerekeni yaptı istediği hayali için! Ben de yapmalıyım, bu sefer geri adım atamam, bu kadar yaklaşmışken, sonrasını şimdiyi karmaşayı düşünerek korkmamalıyım!

Bu yazından sonra daha net düşünüyorum. Şimdi gidip sakin ve huzurlu bir uyku uyuduktan sonra, sabah erkenden kalkıp kahvemi içerek ayılacağım ve kollarımı sıvayıp, yeni hayatım şekillendirmek için eski hayatıma dair kalıntıları, son kiremit parçalarını, taşları, tüm yükleri ayıklayıp atacağım.

Kendime istediğimi yapma ve istediğim gibi yaşamak için seçim özgürlüğünü tanıyacağım!

Arkadaşlık her zaman gölge veren bir ağaçtır. Colaridge

Ne kadar doğru, EceneM, teşekkür ederim

p.s. Aja aja, fighting!!!!!!

Bitiş çizgisini görür gibiyim…

yıllar önce çok uzun soluklu bir yarışa başlamıştım. Aslında sonu belliydi, ancak bir türlü gelmek bilmiyordu. Bazen kendimin koyduğu bazen de elimde olmayan nedenlerden dolayı birçok engelle karşılaştım. Bu süre içinde bazen hiç bitmeyecek en iyisi yarıştan ayrılmak diye düşündüğüm bile oldu, bazen birinin gelip beni oradan çıkarmasını istedim. Kendi isteğimle girdiğim bir yarışı bir türlü sonuçlandırmamanın verdiği rahatsızlık ve sıkıntı vardı. Uzun zamandır, keyifle yaptığım şeyler bile bana vicdan azabı verir oldu, biteremediğim yarış yüzünden…Ne zaman bitiş çizgisini gördüm bu sefer son tur desem, öyle olmadığını gördüm. Ancak bu sefer gerçekte görüyorum, son tura geldim.

Ailem, sevdiklerim, arkadaşlarım bu son tur için bana destek oluyorlar..Seslerini duyar gibiyim, “az kaldı dayan başaracaksın” diyorlar. Biliyorum, bu sefer gerçekten son tur, ve başaracağım! Bu son turu bitirdikten sonra kurtulacağım tüm yükümden, ve özgür olacağım…

Bu yarış ise bana tecrübe olacak, bana öğrettiği çok önemli şeyler var! Son tura geçmeden önce yaklaşık 1 haftam var, dilerim herkes güzel ve sorunsuz bir hafta geçirir…

Cenem dostum bu uzun ve yorucu yolda hep yanımda olduğun ve bana destek verdiğin için çok teşekkür ederim.

Seni çok seviyorum! İyiki varsın!

Az Seçilen Yol…

Bayramın son günüydü, en yakın arkadaşım ve eşiyle birlikte geçirdiğim çok güzel bir gün sonrasında eve gitmeden önce kitapçının orada beni bırakmalarını söyledim ve dostumun bana tavsiye ettiği kitabı aldım..

Aslında pek sevmiyorum bu tarz kitapları, sürekli şunu düzelt bunu düzelt, kendine şunu de bunu de..Beni çok yoruyor bu satırları okumak bile.

Ancak bu sefer farklıydı..Alır almaz şöyle bir bakayım dedim ve bir anda otobüse nasıl bindiğimi, otobüste nerede durduğumu, ne zaman indiğimi eve nasıl geldiğimi hatırlayamadım. O kadar kaptırmışım kendimi sayfalara..Kitabı bitirmedim, okuduğum sayfa sayısı belki 15 geçmedi ancak satırları dönüp dönüp okuduğumu biliyorum. Hepsi sanki uzun süredir çözmek istediğim bulmacanın anahtarlarını gizliyordu kelimelerde…

Yaşam zordur.

diye başlamıştı ilk satır. İlginç diye düşündüm. Kitapta hep yaşamın kolay olduğunu, ya da kolaylaştırmak için uğraştığımızı söylüyordu. Aslında direnmememiz ve yaşamın zorluğunu kabul etmemiz gerekiyormuş…

Yaşam acı çekmektir.

diyordu. Aslında bir sorunlar dizisi olduğunu ekliyordu. Çok doğru dedim kendi kendime. Neden yaşamın zorluğuna karşı geliyoruz ki? Neden kolaylaştırmak için yaşamımızı zorlaştırıyoruz? Madem asıl olan ruhumuzun olgunlaşması ise, bu ruh, öz acı çekmeden nasıl olgunlaşabilir ki?

Hamdım, piştim, oldum. Hz. Mevlana

Bir meyve bile olgunlaşmadan önce güneşin kavurucu sıcağına ya da kışın dondurucu soğuna dayanıyor, bunları göğüsledikten sonra tadına kavuşuyor. Öyleyse benim ruhum bu sıcağı ve soğuğu görmezden gelerek nasıl istediğim olgunluğa ulaşabilir ki? Sorunları yaşamadan nasıl büyüyebilir ki insan? Bu yüzden yaşam zordur, bu nedenle sorunlar vardır. Ancak esas nokta bu değil, esas olan bu sorunları çözmek.

İşte burada disiplinin devreye girdiği yazıyor kitapta. Kendimizi sorunlarımızdan kaçmamak, onları ertelememek ve çözmek için disipline etmemiz gerekiyormuş. Ancak çoğumuz genelde sorunlardan kaçarız, onları erteler ya da görmezden gelir içimizde büyütürüz. Ben aslında sorunları hep erteleyen, görmezden gelmeye çalışan bazen onları unutursam yok olacaklarını düşünen birisine dönüşmüş olduğumu fark ettim. Böyle değildim, ancak son zamanlarda, son yıllarda bir çok şeyi şu veya bu sebepten ötürü ertelediğimi anladım. Peki siz ne yapıyordunuz şimdiye kadar?

Hemen sıkılmayın bu satırları okuyunca, her şeyin bir çözümü var. Aslında çocukken içgüdüsel olarak sorunlarımızın üstesinden çok rahat bir şekilde gelirken, büyüdükçe bunu unuttuğumuzu hatırlattı bu kitap bana.

Kendimizi disipline etmek.

Disiplin kelimesi benim kabusum olmuştur. Belki ortaokuldan kalma, öğretmenlerin korkutucu sözlerinden ya da bir türlü sonuna kadar getiremediğim diyet programları ya da düzenli spor yapmak için disipline edemediğim bedenim..disiplin deyince aklıma hep bir başarısızlık, bir zorlama, bir sıkıntılı süreç gelmiştir.Belkide az önce bahsettiğim nedenlerden ötürüdür ya da kelimenin tınısı olmadığından, fakat bu sefer disiplin dediğinde kast ettiği aslında farklıymış.

Disiplin için dört araç vardır: Haz duygusunun geciktirilmesi, sorumluluğun kabulü, gerçeğe sadakat ve dengeleme.

Bu kadar basit görünen ancak uygulamada zorlaşan araçlarmış beni disipline edecek olan. Henüz hepsini okumadım, ancak okudukça paylaşacağım öğrendiklerimi. Bu akşamlık bu kadar…

 

Mailiniz var!

Bir liste yapmaya karar verdim. İzlediğim ve izleyeceğim tüm kore filmlerinin listesini yapıyordum. Daha kalıcı olması ve rahat takip edebilmem için penceremin kenarındaki küçük yeşil kaplı uzun zamandır elime almadığım not defterime uzandım. 

Bu not defterinin kapağında A-Z harfler var, çiçekler var, papatyalar, biraz baharı anımsatıyor. Ne zaman aldığımı hatırlamıyorum, ancak içini açınca ilk ne zaman birşeyler not ettiğimi gördüm. Tarih 20.09.2005, “Salı günü telafi” diye başlık yazmışım, neyin telafisiydi acaba? Arka sayfada bir ipuçu buldum, o zamanlar gittiğim ingilizce kursunun telafi dersiymiş. Ne kadar çalışkanmışım, telafi derslerine gidiyormuşum .

Bir sonraki sayfada ise 21.09.2005, Ders Programı. Perşembe günüm boşmuş o zamanlar, ne kadar çok sevinmiştim, bir yandan da neden cuma değil diye hayıflanmıştım. O sıralar yeni bir sevda sarmıştı beni, uluslarası bir öğrenci platformunda gönüllü olmak için koşturuyordum. Cuma günleri akşamları toplantı olurdu ve ben genellikle gidemez ya da dersi ekmek zorunda kalırdım. En çok sevdiğim hocanın dersini ekmek zorunda kalmak çoğu zaman zor oluyordu.

Sayfaları çevirdikçe tarih 22., 23., 24.09 diye ilerliyor. Başlıklar birbirine yakın ders programı, kurstan notlar, ingilizceden notlar, önemli kalıplar, sınavlar..Arada bir o zamanlar bayılarak izlediğim The O.C. ‘nin Seth karakterine iltifatlar yazmışım, ders notları arasında sıkıldığım bir an olsa gerek..resim bile yapmışım, ne kadar çok sıkıldıysam artık siz düşünün ….

Tüm bu sıkıcı ders notları, grafikleri, sınav tarihleri arasında her açtığımda beni gülümseten bir not buldum. Cenem dostum benden habersiz çizmiş bunu not defterime, ne kadar güzel bir anı…

Daha ilerledikçe bir yandan tarihlerin değiştiğini, diğer yandan zamanın nasıl aktığını görüyorum..O yıla, yıllara dönüyorum neler yaptığımı görüyorum tek tek, sanki bir günlük. Günlük tutmayı ne kadar çok istesemde daha çok aylık ve yıllıklarım vardır. Nedense hep ertelerim günlüklerime yazmayı, günlük olması için birbirinden güzel defterlerim var, hala alıyorum bir sürü ancak genede günlük olarak başlayan defterler önce aylık sonra yıllıklara dönüyor . Galiba ben not defteri tutayım, ya da ajanda, daha çok işime yaradığı belli..

Bunu bir daha gördükten sonra hızla çevirdim yaprakları, bir de baktım, yeni bir yıl olmuş : 06.01.2006, Deniz Café

Sonunda çok istediğim şey olmuş, ve gönüllü olmuşum bir sürü uluslarası öğrenciye yardım etmek için..

Deniz Café: Neresi olduğu hatırlamıyorum şu anda, bu şehirde bir yerde, ama kimbilir neresi, dört sene olmuş.. “Our International family” oluşturan arkadaşlarım bana iyi dileklerini, onlara hediye ettiğim şeyleri çok beğendiklerini ve çok duygulandıklarını (ki ne aldığımı bile hatırlamıyorum), kendi memleketlerindeki ev adreslerini ve beni her zaman beklediklerini yazmışlar…Birisi Makedonya’da, diğeri Atina, Kolombiya, Brezilya,Meksika, Rusya, Almanya....Hepimiz bir arada toplanmışız, ne güzel günlerdi. Onları en son 2006 yılında gördüm, o zamandan beri görmedim. Ancak mail üzerinden hala haberleşiyoruz. Ne kadar güzel değil mi? İnsanın uzakta olduğu arkadaşlarıyla, hala haberleşmesi çok güzel birşey. Bir mektup, kart veya mail atması ve cevabının gelmesi, ne kadar heyecan verici aslında.

Bunun heyecanı ile sayfaları daha hızlı çevirirken bir de o yıl bir Efes gezisinde tanıştığım Güney Koreli Jenna, ve Japon Yuka’yı hatırladım. Mail adreslerini almışım, ancak onlarla o zamandan bu yana hiç yazışmadım denebilir. Az önce oturdum ikisinede bir mail yazdım ve gönderdim. Belki beni hatırlamıyorlardır bile, olsun genede ben onlara kendimi hatırlatmak istedim. İkiside çok tatlı kızdı. O gezide, kış olmasına rağmen çok eğlenmiştik. Benim o yıl için Efese yaptığım 3 gezinin 2.siydi. İlkini ise yılbaşında yapmıştım. O da başka bir hikaye, bir gün onu da anlatırım :)…

Orada şimdi sabah olmuştur belki de, kalktıklarında mailimi okurlar mı acaba? Eğer gönderdiğim adres hala geçerliyse..Gerçekten çok merak ediyorum bunca zaman ne yaptıklarını, bakalım bir cevap gelirse, sizi de haberdar ederim

Şimdilik beklemedeyim…

MimlendiM!

Uzun zamandır çok yoğun olduğum için hiç dinlenmeye fırsatım olmuyor. Gene çok yoğun bir günün ardından zorlada olsa kalktığım bu sabah iyiki açmışım bloğumu . Cenem bitane SuN’ım bana hoş bir süpriz yapmış ve beni mimlemiş! Başta ne olduğunu anlamamışken okuduğum yazısında, her zamanki gibi gene beni düşündüğünü gördüm ve böyle muhteşem bir insanın arkadaşım olduğunu bilmek çok güzel! Gerçekten de böyle bir ara vermeye ihtiyacım vardı, nasılda biliyorsun beni :)

Evet, şimdi bu mimlenme olayının nasıl olduğuna gelelim..Kurallar böyleymiş :

"İşte bu keyifli mimin konusu:
Kitaplığınızın karşına geçin. Gözlerinizi kapatın. Derin bir nefes alın. Elinizi kitapların üzerinde gezdirin ve birini seçin. Şimdi gözlerinizi açın. Bir kitap seçmiş durumdasınız. O kitabı satın aldığınız ya da hediye gelmişte olabilir anı hatırlamaya çalışın. İlk kez okuduğunuzda neler düşünmüştünüz, hatırlayın. Şimdi sayfaları şöyle hızlıca bir dolanın ki, kitabın kokusu burnunuza gelsin. Evet, ne güzel bir koku bu! 55. sayfayı bulun. Sayfayı tekrar okuyun. Sayfadan bir paragraf seçin ve mim konusu olarak bunu blogunuza yazın. Daha sonra siz de arkadaşlarınızdan üç tanesine cevaplaması için gönderin.
Mim Kuralları:
- Mimlenenler mimi cevaplamak zorundadırlar, mim bozulamaz.
- Mimin bozulması teklif dahi edilemez.
- Mim yalnızca 3 kişiye gönderilebilir.
- Karşılıklı mimlemeler yasaktır.
- Mim, her bir blog için sadece bir kez cevaplanabilir.
- Mim kurallarının ilk 6 maddesi değiştirilemez."

Bende kuralları bozmadan, sırayla uygulamaya başladım..İlk önce tezime dair gittikçe yükselen makale ve kitap dağlarını aşarak, önünme çıkan engelleri atlayarak, uzun zamandır dokunmadığım tozlu kitaplığımın başına geçtim. Derin derin çoook derin bir nefes aldım. Kapadım gözlerimi ve uzattım ellerimi..Gözlerimi açınca seçmiştim kitabımı…

Çok ilginç bir kitap geçti elime, okumak için aldığım ancak okumayı unutmuş olduğum bir kitap. Adı Musashi, yazarı Eiji Yoshikawa. Bu kitabı hangi yılda aldığımı hatırlamıyorum, ancak bir noel zamanıydı. İzmir Alman Kültür’de bir noel pazarı vardı ve oraya gitmiştik kardeşim ve arkadaşımla. Almanya gene burnumda tütüyordu, ve bu noel pazarları çok hoş oluyordu. Eskiye dair şeyler, o baharat kokuları, her şey bana ufak bir gezi imkanı veriyordu İzmir-Frankfurt a.M. arasında…İşte o sene Japonya yılıydı benim için, japonlarla Japonya ile uğraşıyordum ve bu kalın romanı almıştım bayılarak, hem de çok uzuncaydı..çok mutlu olduğum bir gündü…

Öncelikle, bu roman ve yazarına dair biraz bilgi vermek istiyorum. Eije Yoshikawa (1892-1962) 20. yüzyılın en tanınmış ve en çok sevilen japon romancılarından birisiymiş.Yazar 22 yaşında başlamış yazmaya ve eseri olan “Musashi” ilk kez 1935 yılında çıkmış ve 15 defa basılmış. Ayrıca 7 defa filmlere konu olmuş ve basıldığından bu yana 120 milyon baskısı satılmış. Elimdeki kitap İngilizceden Almancaya çevrilmiş versiyonu. Ayrıca 7 bölüm ve 1170 sayfa. Bölümleri sırasıyla Toprak, Su, Ateş, Rüzgar, Gökyüzü, Güneş ve Ay, Mükemmel Işık’tan oluşuyor.

Musashi aslında gerçekte yaşamış bir kılıç ustasıdır. Ancak bu roman onun hayatından esinlense de onun hayatını anlatmamaktaymış.

Kitabın arkasında şöyle yazıyor:

“Eine Reise in die Welt der Samurai. Musashi, der jugendliche Heißsporn, auf dem Weg des Schwertes einem Weg, der nicht den perfekten Kaempfer, sondern auch die vollendete Persönlichkeit zum Ziel hat.”

“ Samurai’n dünyasına bir gezi. Genç delikanlı Musashi, kılıcın yolunda -öyle bir yol ki sadece mükemmel bir savaşçı olmayı değil aynı zamanda mükemmel bir kişiliği hedef alan bir yolda- ilerlemektedir.”

Benim payıma düşense; gitmeyi seçtiğim yolda beni mükemmel yapmak için birçok zorlukla karşılaşacağım belki, bu yüzdende bir savaşçı gibi kararlı olmalıyım, belkide bir samurai gibi..

Birinci bölüm olan Toprak, sayfa 55:

“Warum lauft Ihr weg? Kennt Ihr mich nicht? Ich bin einer von Euch, Shimmen Takezo aus Miyamoto. Ich fress Euch schon nicht! Ihr wisst doch, es ist sehr unhöflich, vor jemand davonzulaufen, ohne auch nur guten Tag zu sagen.”

“Niçin kaçıyorsunuz? Beni tanımıyor musunuz? Bende sizden biriyim, Miyamoto’dan Shimmen Takezo. Sizi yemem! Bilmiyor musunuz, birine selam bile vermeden kaçmak oldukça kaba bir harekettir.”

Bende başka arkadaşlarımı mimlemeden, bir kitapta okumuş olduğum kitapların arasından seçtim. Bu sefer seçtiğim beni çok uzaklara götürdü. Az önce seçtiğimden de çok eskilere..

Seçtiğim kitap gene Almanca, bugün şansıma …Adı Gottfried, das fliegende Schwein, yazarı Waldrun Behncke. Bu kitabın daha kapağını açar açmaz şu yazı ile karşılaştım:

Zur Erinnerung an den Lesewettbewerb an der Anne-Frank- Schule Juni 1994.

Anne-Frank Okul’undaki okuma yarışmasından bir hatıra Haziran 1994.

Bu kitap bana bir hediyeydi, ilkokulda okuma yarışmasında kazanmışım. Tam hatırlayamıyorum, herhalde birinci gelmediğim içindir . Ne kadar güzel günlerdi. Ne kadar uzun bir zaman olmuş, sanki bir zaman makinesindeyim. Sayfaların kokusunu içime çekmek için karıştırdıkça, bir anda  bir otobüs bileti buldum. Yıl 2007 , aylardan Temmuz ve bilet İzmir-İstanbul için kesilmiş. Don’t stay on the carpet!

İşte uçmak için her şeyi deneyen domuz Gottfried’in çıktığı yolculuğun ve kazandığı arkadaş ve ailenin hikayesini anlatan en çok sevdiğim bu kitaptan bir alıntı, sayfa 55:

“Merkwürdiges Abendrot”, sagte Willi. Die kleine rosa Wolke kreiste einige Male über dem Haeuschen von Mimi und Willi Lütt, dann schwebte sie nieder und hielt vor dem Wohnzimmerfenster an.

“Hallo”, sagte Gottfried und lachte.

“Tuhaf bir akşam kızıllığı”, dedi Willi. Küçük pembe bulut Mimi ve Willi Lütt’ün evi üzerinde bir kaç kez tur attı, sonra yere doğru süzüldü ve oturma odasının penceresi önünde durdu.

“Merhaba”, dedi Gottfried ve güldü.

Bende şu an uzaklarda benim gibi aynı yoğunlukta olan arkadaşım Burjito’ya bu sorumluluğu veriyorum. Cenem SuN’a kurallar gereği maalesef geri dönemediğim için bu kadarla kalıyor mimlemek.

Cenem dostum, teşekkür ederim. Benim çok güzel günlere geri gitmeme neden oldun :)

Seni çok seviyorum

 

All about an apple*puddin' pie

Bugün pazar, ve yeni bir haftanın başlamasına saatler kaldı. Geçtiğimiz hafta benim için çok hareketliydi. Uzatmalı tezime dair bir sürü iyi ve kötü haberler, kararlar ve cevaplar aldım. Gerçi henüz bitmiş değil. Benim dışımda herkesi bıktıran uzatmalı tezimden ne zaman ayrılacağım bu hafta kesinleşecek galiba..Henüz o da belli değil..Neden benim dışımda herkesi bıktıran uzatmalım dedim, çünkü ben bıkmayı bıraktım, alıştım artık. Seçimime ve kendime saygılıyım :).

Madem bu hafta belli olacak akibetim dedim, bende çok sıkılmış  ve yeni tabirle moralman yerlerde olan canımı keyiflendirecek birşey yapayım dedim ve kendimi mutfakta buldum.

İşte sonuç:

aslında sakızlı muhallebilili elmalı tart ama ben ona kısaca apple*puddin’ pie diyorum..çünkü içinde en çok sevdiğim şeyler var..bir puddin' bir elma bir de tarçın..kış günlerinde  tadılası en güzel lezzet..

 

Kendimi daha iyi hissediyorum..Gerçekten güzel oldu elime sağlık, bence hayat bu, her şey bir dilim apple*puddin’ pie yerken ve yanında kahve içerken, çok sevdiğiniz bir diziyi izlemekten ibaret! Birazdan kahvemi de alıp geçicem tv karşına açıcam KBS World ve izlicem en çok sevdiğim dizilerden birisini .."All about Marriage"…

Aslında "All about Marriage" özel yapan birşey yok. Sade güzel bir aile dizisi. Genç bir sosyoloji profesörü bir anda başarısından dolayı kendisini ünlü ve güzel bir sunucu olan partneri ile "All about Marriage" isimli bir talk show yaparken buluyor… Onu bugünlere getirmek için kendi hayallerinden vazgeçen bir karısı, oğluyla gurur duyan bir babası, gelinini daha çok seven bir annesi, küçüklükten beri babası tarafından karşılaştırıldığı için abisine sinir olan öğretmen bir kız kardeşi ve üniversite bitirmesine rağmen henüz iyi bir iş bulamadığı için sürekli yetersiz olduğu düşünülen bir küçük erkek kardeşi var.

Esas oğlan ve esas kız olan evli çiftimiz profesör ve rice-cake (korede çok sevilen pirinçten yapılan bir tür kek) yaparak çalışan gelinimiz-kendisine kısaca rice-cake girl diyorus-  çevresinde dönmekte olan hikayede diğer kişilerinde hayatlarına ve sorunlarına değilnilmekte. Aslında herkesin bir hikayesi var ve bu hikayeler birbirine geçmiş durumda.Bazen komik, bazen hüzünlü, bazen düşündürücü ancak hep aynı ne kadar farklıda olsa karakterler…

Şan ve şöhretten gözü kör olmuş profesörümüz karısını küçük görmekte, karısı rice-cake girl hayatının anlamını ve ne yapmak istediğini çözmek için evi geçici olarak terk etmektedir. Bir diğer hikaye ise burnu havada, statüye önem veren öğretmen kızımız,yani görümce, belirli bir işi olmayan, genelde taksicilik yapan öğrencilerinden Jun’un babasına aşık olmuştur. Herkes karşı çıkmasına rağmen, o sahip çıkmaktadır aşkına..Bu hikayede küçük kardeş ise hep bilindik bir senaryoda oynamakta; fakir çocuk♥ zengin kız, karşı çıkan aileler…Tüm bu sorunların ortasında anne-baba, işte büyük bir aile…

Haftasonları en çok bu dizi izlemekten keyif alıyorum. Rice-cake girl hayatta kimse için kendini feda etmemen gerektiğini gösteriyor bence. Tabiki yardımcı olacaksın, destek olacaksın sevdiklerine, ailene ancak feda etmeyeceksin kendini bir teze bile! İdeallerini unutmayacaksın, istediğini, bir zamanlar neleri hayal ettiğini…Her haftasonu bunları hatırlıyorum izlerken dizimi…tekrar düşünüyorum, kahvenin kafeinin açtığı zihnimle, bir plan bir geriye dönüş, bir bugünü değerlendirme ve sonuç!

Bugün yine hepsini sırayla yaptım, düşündüm kahvemi içerken, geriye baktım istediklerime, geçen haftaya, sonra bugünü değerlendirdim ve sonuç:

Benim derdim aslında elmalı tarçınlı puddin'  tartmış! Bir dilim tart, tv karşına geçmek kahvemi yanına almak ve keyifle izlemek dizimi,kendimi tartmak… Bu kadar basitmiş her şey! Boşuna sıkmışım canımı, ne kadar şanslı olduğumu hatırlattı bana bu bir dilim, tekrar tarttım kendimi. Çok şansılıyım, çünkü çok güzel bir tart yapıyorum, çok şanslıyım çünkü yaptığım tartı yiyebiliyorum, çok şanslıyım çünkü bu tartı yerken çok sevdiğim bir diziyi izliyorum, çok şanslıyım çünkü yanında kahvemi içiyorum, çok şanslıyım çünkü bunları yaparken tırnaklarımda pembe ve mavi ojeler ve başparmağımda yunuslu bir yarabandı var, çok şanslıyım çünkü bu haftaya böyle bir başlangıç yapıyorum!

Herkese bu haftaya benim gibi güzel başlamasını diliyorum. Güzel bir başlangıcın geriside güzel gelecektir. Gelmesede sorun değil, evde bir koli yumurta, bir çuval un, bir kasa elma ve kendime tart*mak için bir sürü uzun haftasonları var!

That’s all about…(^-^)

 

merak : hapsemedeğimiz duygu…

“Merak kediyi öldürür”, deriz hep. Başkasına verdiğimiz öğüt çoktur, meraklı olmamaya yönelik. Bu hayatta her şeyi merak etmememiz gerekir. Çünkü bazı merak ettiğimiz sorulara alacağımız cevaplar bize iyi gelmez. Gene de her şeye rağmen, merak etmemeyi başarabildiniz mi? Bunu başaran varsa şimdi parmak kaldırsın!

Parmak kaldıranlar, bu yazıyı okumaya ihtiyacınız yok! demektir. Siz zaten çözmüşsünüz hayatı, bu yazıyı lütfen benim gibi hala merak edenler okusun...

Ben bu yazıyı yazarken bile merak ediyorum. Hapsemediğimiz bir duygu bu, çok ilginç. İnsan isterse bir çok duygusunu bastırabiliyor, ancak “merak” bastırılamayan bir duygu olsa gerek. Hep kurcalıyor insanın aklını…erteliyoruz düşüncelerimizi ancak o soru işareti yok mu! İşte sürekli dolanıyor kafamızın içinde…Nereye koyacağımızı bilemiyoruz bazen “??????”…

Kafamızdan gitmesinin tek çözümü ise onu cevaplandırmak olduğunu sanıyoruz. Bununla iş bitmiyor ancak, yerine daha büyük bir soru işareti geliyor. Çünkü daha çok bilmek istiyoruz, daha çok merak ediyoruz. Mutlaka bilmeliyiz…Sonucunun bizi üzeceğini, kıracağını rahatsız edeceğini bile bile merak ediyoruz. Bazen bildiğimiz cevapları, onaylamak istercesine soruyoruz tekrar tekrar. Bir de sesli duymamız gerekiyor. Neden bu kadar acımasız oluyoruz kendimize karşı?

….nasıl bir hayatım olacak?

kime aşık olacağım?

iş hayatım nasıl olacak?

nerede yaşayacağım?

beni aldatıyor mu?

sayısalı tutturabilecek miyim?

istediklerim olacak mı?

ne zaman öleceğim?…..

sorular, sorular, sorular….

hepsinin cevaplarını bilmek istiyoruz. Bildiklerimizi, gördüklerimizi bile tekrar soruyoruz. Belki bu sefer sorduğumda alacağım cevabın değişeceğine inanıyoruz. En fenası bu soruların cevaplarını fallarda, astrolojide arıyoruz. Bir başkasının iki dudağı arasına sıkışmış sözcüklerin bu kadar yıl biriktirdiğimiz sorulara cevap verebileceğini umuyoruz. Hayır, eminiz! Mutlaka biliyor olmalı, adımı bilmişti, doğum yerimi de..ama geçen gün makarna yediğimi de söyledi..Ee o bilmeyecek de kim bilecek?

İyi de o zaman ne anlamı kaldı ki pek çok şeyin? Mesela hayatına kendinin yön verdiğinin? Ya da inandığın şeyin, inancının, kaderin? Kendini şartlamanın, kuantumun, düşünmenin, etkilerinin?? Peki neden o zaman hayatım boyunca kendimi “Ne istersen o olur, sen neyi düşünürsen onu gerçekleştirirsin” diye avutup durdum ki? Boşuna mı okudum kuantum düşünce kitaplarını?? NLP ve bir sürü “kendine güven, inan! o zaman gerçek olur rüyan!” sloganını buldum??!! Ya inancım doğrultusunda o kadar dualar, seslenmeler, iyilik yapıp iyilik bulmaya çalışmam..bunlar sadece bir kişinin dudağından çıkacak olan sözcüklere mi bağlıydı?

Bu yazdıklarımdan yanlış anlamlar çıkmasın, ben de bu soruları soranlardanım, ve üstelik cevapları bu şekilde öğrenmeye çalışanlardanım! Merak üzerine ders vermeye kalkıp da merak etmeyi bırakmış olanlardan değilim, aman yanlış anlaşılmasın! :)

Bir arkadaşımla konuştum bugün, bu soruları soran ve istemediği halde sonuna kadar gidip cevaplarını alan bir arkadaşım. Sonrasında oturdum düşündüm, ve yazdım….

Şu an düşünüyorum, acaba bu arkadaşım rahat bir uyku uyuyor mu? Umarım tatlı bir rüya görüyordur şimdi, aldığı cevapların aksine..Aslında bu cevapların bir iki tanesi kafa karıştırıcı, ancak insan doğası gereği hep eksik olana ve ters olana takıyor işte. Burdan seslenmek istiyorum böyle düşünenlere…En başta kendime!!

Duy beni!

Hayat illaki birilerinin söyledikleriyle akmıyor. Onun kendi içinde bir düzeni var, ve bu düzeni oluşturmada senin- kendinin rolü çok büyük! İster kadere inan ister kendine istersen başka birşeye, ancak sonunda gene yol sana çıkacak! Sen ne düşünürsen o gerçekleşecek! Kompleks ve karmaşık dediğimiz beyin aslında çok basit, ne verirsen o çıkıyor sonunda. Sen korku verirsen korkak çıkıyorsun, cesaret verirsen cesur! Boşuna olumsuz cevapları alacağını bile bile sorma sorularını!! Duyacağın başkasının cevapları ile senden önce doldurma hayatına dair boşlukları.

Kodlama kendini, zamanı gelmemiş soruların cevaplarını önceden alarak..Hayatını olduğundan daha zorlaştırma, zaten çevren yeterince zorlaştıracak, bir de sen eklenme bu zincire.

Bir de bırak artık geriye bakmayı, kafanı çevirmeyi!

Sen o soruları çantanda-yanında taşıdığın sürece, kafanı çevirmek yeterli olmayacak! Bu nedenle kurtul bu yersiz sorulardan, zamanı geldiğinde sen zaten soruyu sormadan alacaksın cevabını, bu acele niye?

Merak bir günah değildir... Ama merakımız konusunda daha dikkatli olmamız gerek... Evet, buna rağmen. Albus Dumbledore

Bildiklerini anlat, ama akıl vermeye kalkma;
Anlatılanları iyi dinle, ama hepsini doğru sanma;
Sessiz kalmak bir şey bilmediğin anlamına gelmez;
Çok konuşmakta çok şey bildiğini göstermez;
Herkesi kendine eşit gör, her kim olursa olsun
Bir insanı küçümsemek akılsızlık,
Çok büyük görmekte korkaklıktır.
Cesaret akıldan gelirse cesarettir,
Bilgisizlikten gelirse cehalettir...

Herkese GÜNAYDIN!!!

(^-^)

p.s. Siz parmak kaldıranlar, dayanamadınız bu yazıyı okudunuz değil mi? Demek ki hala öğreneceğiniz şeyler var. Aramıza hoşgeldiniz...

son baharda son bir defa güneş yanığı ve deniz keyfi

2010 yılı sonbaharına geldik işte. Bu yıla başlarken ne güzel dilekler dilemiştim, soğuk İstanbul’da sıcak bir ortamda en çok sevdiğim insanlar ile mercimek köftesi, makarna salatası, patates salatası ve bir sürü tadına doyamadığım ve hatırladığım muhteşem yiyecekler eşliğinde..O kadar hızlı akmıştı ki zaman, bir anda televizyonda son 5 dediğini duyduk ve biz sayalım derken işte 2010!! Sonrasında testere serisinin tamamlanması ve uzun, güzel ve mutlu bir uyku.

Bunların ne alakası var şimdi sonbahar ile degil mi? Sonbahar geldimi kışın yakın olduğunu hissediyorum. O zaman içim kıpır kıpır oluyor, çünkü İstanbul geliyor aklıma, belki bu kışda İstanbul’da olurum diyorum. Bir de yılbaşında dilediklerim geliyor aklıma, henüz tamamlanmamış gerçekleşmemiş dileklerim var içinde..Ancak bir tanesi dün itibariyle gerçekleşmiş bulunuyor (^-^)..

Uzun zamandır denize giremedim, iki yazımı denizden uzak bir yerde yurtdışında geçirdim. En son ne zaman denizin keyfini çıkardığımı düşünüyorumda, 2006 yazına kadar geri gidiyorum. Denizsiz çok kötü oluyor insan, özellikle denizle büyüdüyseniz. “vay be, herhalde çok iyi bir yüzücü olsa gerek..” diye düşünebilirsiniz, ancak muhteşem bir yüzücü olduğumu söyleyemem :). Gene de denizsiz bir güne uyanmada zorluk çekenlerdenim. Uzaktan görmek bile yetiyor, hatta onun her sabah uyandığımda olduğu yerde durduğunu bilmek bile bana yetiyor. Daha zinde hissediyorum. sizde denizsiz yerlerde kuru hissediyor musunuz? Denizden çıkmış balık tabirini o zaman çok iyi anlıyorum…

…belki de bir balık olduğum içindir.

Dün bir pazar günüydü.uzun zaman sonra tekrar mutlu bir balık gibi hissettim, kendimi Özbek sularına bıraktığımda. Bir pazar günü nasıl daha güzel geçirilebilir ki?

Bulutsuz, masmavi bir gökyüzü, sıcacık içini ısıtan bir güneş, turkuazdan maviye koyulaşan çarşaf gibi bir deniz…İşte burada geçirdim tüm Pazar günümü, kıskandınız değil mi? Ben bile şu an kendimi kıskandım, keşke gene Pazar olsa ve ben orada olsam…

Gerçekten muhteşem bir gündü, deniz o kadar güzeldi ki hiç çıkmadım sudan. Hatta artık suda yaşamak istedim, evim olsaydı orası :)..İnsan o kadar rahatlıyor ki, su arındırıyor insanı. Tüm stresim, kaygım, düşüncelerim gitti. Yerini tuzlu bir yüz , güneşten yanmış , kızarmış burnum ve yanaklarım, sudan buruşmuş ellerim aldı. En son böyle güzel bir güneş yanığım Mordoğan tatilinde olmuştu. Ne kadar özlemişim pembe pembe olmayı, o tuzlu suyun hafifçe cildini kavurduğunu hissetmeyi..

Neyseki ben çok şanslıydım. Eylül ayında İzmir’de olmak böyle güzel işte. Denizin ve güneşin tadını son defa bir sonbahar gününde yaşadım. En güzel tarafı ise bu sonbaharda İzmir’de böyle güzel günleri bir kez daha yaşama ihtimalinizin olması. Taaki kış olunca, işte o zaman yüzünüdeki pembelik ile yeni bir baharın gelmesini beklersiniz..İlk baharla birlikte tekrar, kışın soldurduğu yüzü tekrar güneş ve deniz pembeleştirir.

Bende henüz daha baharken son defaları iyi değerlendirip, kıştan önce son bir sefa daha yapacağım. Bir pazar günü sefası olur mu bilmiyorum, ancak son bir defa daha denemeden ne çıkar ki?

(^-^)

ask for the moon

the moon is full tonight as well. since three nights I'm asking for the moon for my dreams and hopes. since three nights I'm lucky to witness the full moon shining directly to my balcony where i usually sleep during summer. since three nights, including tonight, I'm brightened by the full moon. it is 2am and the full moon is right in the middle in my sight, shining right into my face..like an appointment since three nights it stands at the same angle at the same time. some might call this astronomy but i call it “ask for the moon”..this could be a chance for me to ask for the moon, to ask for the impossible. anyway this is happening once in a blue moon, so why should i miss this chance? just because i shouldn't be so superstitious?

why not? what would be life without little superstitions? who does not have any? no matter what, there are times when you need to believe. i need to believe, i need to be superstitious…

my mom once told me that if you see a full moon you should wish for new things in your life. with the full moon you would get a new chance for a new start. that is what i am trying to do since three nights. facing the man in the moon and asking for the impossible..asking for the moon, being superstitious, making a wish for a new start…

I've never seen the moon so bright before. it is brighter than the sun during the day. I have a good feeling about it. i know this is a huge sign, after I've missed so many signs send by the universe, it decided to sum up and to make me face it. it is strange indeed, when i look up to the full moon, i see that all the street lights go out. unbelievable for a big city like Izmir. I wonder how long this will last? i could get used to it very easily.would be nice to have the full moon lightening your night.

a chance to ask for the moon every night. to know that your dreams are brightened by the moon showing you the way to reach it. what a feeling! i wonder if there are some other who stare at the moon right now? maybe they moon as I do, they moon and have a break for a while to dream.

“..I have a dream..”, as Martin Luther King…

…I have a dream as well, I dream of a peaceful life, where people understand, respect, help and love…

..A dream, to allow yourself to live as you choose…

..A dream that …"Even when life deceits you, not to be sad or angry.When the sad days passes by, that a happier day will come to you"…

As my mom told me once.. I am dreaming while it is full moon. I am dreaming of a new start..I know that the bright of the full moon will lead me to my dreams…As my mom told me once, I can tell you the same…Make a wish and dream while you see a full moon.

I can not promise you the moon but I can promise that if you believe then it becomes real..

I have a dream tonight!

I believe it!

and if you dream and “ask for the moon” during a full moon..

you definitely are over the moon, as I am!!!! =)

today is my birthday!

that’s right, today is my birthday! everyone feels great on his/her birthday, but I feel awesome…a feeling I've haven't felt for a long time! the reason is not my birthday, but the people in my life.

nothing else could be better than to start& end the day with a birthday song sung by friends..

I've started my birthday with a wonderful song sung by my best friend .."mutlu yıllar sana, mutlu yıllar sanaaaa, iyiki doğdun…" followed by wonderful messages "…we wish you to finish your thesis asap :).." from my friends from all over the world. it is so nice to be remembered by friends whom you haven’t seen or talked for a long time. nothing better could be cheering! all those wonderful wishes makes you feel that you have the right people in your life! nothing else would be better than meant wishes :). specially, if you are so close to the deadline of your thesis :) and the final of the day; another birthday song sung by friends in chorus..

nothing else would be more wonderful than a surprise chocolate cake bought by your dad, who actually is not the first person, who remembers that it is your birthday :)..

nothing else would give more hope than the words of your best friend. my best friend made me sure that the 27 wishes, i wish and write, will become real. i believe her because she is rarely mistaken :)

nothing else could be a better gift than an ice-cream! my sister gave me the best gift ever! i got a huge delicious ice-cream, flavored mango, melon,lemon,kiwi,huckleberry with a chocolate&nut topping

nothing else could be so perfect! maybe i was blessed because it is Ramadan and I've been fasting :)

what ever it may be, i had one of the most awesome birthdays in my life and felt that way. that is why, i want to thank you all;

dad, mom, sister-brother, my family, thank you so much!!

friends; thank you so much!!

a special thank to my best friend, who is always the first one singing me a birthday song :), being always by my side, sharing my happiness,always supporting me and comforting me.. I’m so grateful to have you in my life! Thank you so much for everything. Thank you so much for the 27 wishes…

to all the ones being a part of my life :

“I’ve learned that people will forget what you said, people will forget what you did, BUT people will never forget how you made them feel”

thank you so much to make me feel happy, I'll always remember…

today is my birthday : happy birthday!! mutlu yıllar!!

bir şarkı kadar

Hiç bazen geceleri gözlerinizi kapadığınızda uyumak isteseniz bile uyuyamadığınız oldu mu? Sanki tüm hayatınız sürekli gözlerinizin önünden aktığı için gözlerinizin kapandığı ancak uykuya dalamadığınız anlar…tüm pişmanlıklarınızı,kendinizi, çevrenizi, düşüncelerinizi sorguladığınız anlar..kulağınızda anlamadığınız bir dilde çalan şarkı sözlerinin, müziğin size dokunduğunu, sizi düşündürdüğünü…bunları hiç yaşadınız mı? yoksa sizde mi çok mutlu olanlardansınız, bunları düşünmeyenlerden..ya da erteleyenlerden, kaçanlardan mı?

yoksa ne kadar uzağa gitsede yanında taşıyanlardan mı? tek bir şans, yeni bir başlangıç için bir mucizeyi bekleyenlerden mi?

yoksa sizde benim gibi aptal olanlardan mısınız? görmezden gelen, gözlerini kapatınca herşeyin farklı olacağını düşünen ben gibi mi?

çocukca değil mi? her gece, aslında sabaha karşı uyumak istediğimde gözlerimi kapatıyorum ve aynı şey karşıma çıkıyor; kocaman ve boş bir karanlığa gözlerimin açılması, sanki dünyaya geldiğim ilk anda herşeyi görmeden önce gözlerimi ilk karanlığa açtığım gibi…

kulağımda dilini anlamadığım bir müzik, aynı dünyadaki ilk anlarımda bana bakanların konuştuklarını anlamadığım gibi, ancak bu müzikteki gibi sıcaklığını ve bana dokunuşunu hissettiğim gibi..

Neden herşeye rağmen bu kadar mutsuzum, böyle hissetiniz mi? Hayata tutunmak için çevrenize sardığınız, belli etmemek için çabaladığınız oldu mu? Peki hayatı yeniden her seferinde sorguladığınız? Peki bunları her gece gözlerinizi kapattıktan sonra yaptığınız oldu mu? Ben her gece işte tüm bunları yaptım,yapıyorum bilinçsizce..İçimde rahatsızlık veren bir duygu, belkide aklım beni kalbimle birlikte sorguluyor, bense karşı koyamıyorum, susturamıyorum içimdeki sesi…Hiç sizde aklınızda, içinizde var olan sesi susturmak istediniz mi?

Sürekli neden böyle yaptığımı düşünüyorum taa ki sabahın ilk ışıkları doğuncaya kadar, sonrasında gene sanki o ses susuyor, yok kayboluyor gündüzün gürültüsünde taa ki güneş batıp karanlık ve sessizlik tekrar hakim oluncaya kadar, işte o zaman tekrar ortaya çıkıyor şuan gibi, bir öncekinden çok daha güçlü ve sesli….

Bazen bunlar gerçek değil, herşey çok farklı diye düşünüyorum…Genelde ise uyuyarak rüyalarımda, hatta kabuslarımda kaybolmak istiyorum bu gerçekle yüzleşmemek için..Peki ama neden bu çocukluk? Ben de bilmiyorum, bir isteksizlik, bir mutsuzluk, bir şımarıklık var benim bile adlandıramadığım…hayatımda eksik olan ne bilmiyorum, eksik olandan dolayımı ilerleyemiyorum, yoksa hayat yapbozumun zaten baştan beri eksik olan parçalarını tamamlayamadığım için mi bilemiyorum..Bundan kurtulmak için pek çok şey denedim..Pozitif düşünme, dışarı çıkmak, gezmek, yemek, alışveriş,ceza … ancak bu his bir türlü değişmedi..sizde bana bunları yapmadığınızı böyle hissetmediğinizi söylemeyin, kim aptalca şeyler yapmaz ki kötü hissettiğinde?

Bazen gözlerimi kapattığımda istediğim yerde olabilsem diyorum, şu an kulağımda çalan şarkı ile Güney Kore’de olsam, sağıma soluma baksam ve Asya’dayım işte Kore’de desem…Yeni açmış Kiraz çiçekleri uçuşsa her yerde, her yer pembe ve beyaz,rüzgarın serin esintisini hissetsem, burnum kaşınsa ve hapşursam, cebimden çıkarsam mendilimi ve burnumu silsem…yanımdan geçen genç bir çift, yaşlı bir teyze, küçük okul çocukları bana “çok yaşa” deseler anlamadığım bir dilde, bende onlara sadece “teşekkür ederim” der gibi başımı hafifçe öne doğru eğsem…tekrar başımı gökyüzüne kaldırdığımda ise masmavi gökyüzü ve bulutlar olsa, bir de güneş parlasa uçuşan kiraz çiçekleri ardında..çevremde geniş kocaman bir alan, bir parkda mıyım? Onun çevresinde geniş sokaklar ve hızla giden arabalar, yolların kenarı ise yüksek binalar ile dolu. Ama benim gözlerim sadece gökyüzüne bakınca masmavi gökyüzünü görüyor…yere yatıyorum, yemyeşil çimlerin üstüne, uçan bulutları izliyorum, daha farklılar orada bulutlar, daha başka uçuyor sanki…Karnım gurulduyor, ne yesem diyorum gülümseyerek, buradayım sonunda istediğim gibi, bu demek ki istediğim herşeyi hak ediyorum! Her zamanki gibi acılı,sebzeli noodle olmalı yemek istediğim şimdi, belkide daha farklı bişey denemeliyim? Bunu düşünürken sadece gökyüzüne bakıyorum, masmavi gökyüzüne ve yemyeşil çimlerin yansımasını görüyorum bulutlarda, güneş sadece yüzümü değil içimide ısıtıyor..mutlu olmak bu olsa gerek diyorum, çevremde mutlu insanların kahkaları, oynayan çocukların sesi, koşan köpeklerin bağırışları…tekrar gözlerim kapanıyor, açtığımda ise bakıyorum hala sabah olmamış ve ben ise susmayan içimdeki sesten bir süreliğine kaçmışım, sadece bir süreliğine, bir şarkı uzunluğunda bir süre…tekrar başa döndüm, buradan hiç uzaklaşmamışım ki, oysa herşey o kadar gerçekti ki, sanki burada değil orada yaşıyordum…meğersem sadece bir şarkı uzunluğunda yaşamışım, mutlu olmuşum…sadece bir şarkı bitinceye kadar sadece 3 dakika yaşamışım…

Anka Kuşu Efsanesi

Anka Kuşu Efsanesi..

Rivayet olunur ki, kuşların hükümdarı olan Simurg ( Zümrüd-ü Anka ya da batıda bilinen adıyla Phoenix ), Bilgi Ağacı'nın dallarında yaşar ve her şeyi bilirmiş. Bu kuşun özelliği gözyaşlarının şifalı olması ve yanarak kül olmak suretiyle ölmesi, sonra kendi küllerinden yeniden dirilmesidir…

Kuşlar Simurg'a inanır ve onun kendilerini kurtaracağını düşünürmüş. Kuşlar dünyasında her şey ters gittikçe onlar da Simurg'u bekler dururlarmış. Ne var ki, Simurg ortada görünmedikçe kuşkulanır olmuşlar ve sonunda umudu kesmişler.

Derken bir gün uzak bir ülkede bir kuş sürüsü Simurg'un kanadından bir tüy bulmuş. Simurg'un var olduğunu anlayan dünyadaki tüm kuşlar toplanmışlar ve hep birlikte Simurg'un huzuruna gidip yardım istemeye karar vermişler.

Ancak Simurg'un yuvası, etekleri bulutların üzerinde olan Kaf Dağı'nın tepesindeymiş. Oraya varmak için ise yedi dipsiz vadiyi aşmak gerekirmiş, hepsi birbirinden çetin yedi vadi... İstek, aşk, marifet, istisna, tevhid, hayret ve yokluk vadileri...

Kuşlar, hep birlikte göğe doğru uçmaya başlamışlar. İsteği ve sebatı az olanlar, dünyevi şeylere takılanlar yolda birer birer dökülmüşler. Yorulanlar ve düşenler olmuş...

"Aşk Denizi"nden geçmişler önce...". "Ayrılık Vadisi"nden uçmuşlar...". "Hırs Ovası"nı aşıp, "Kıskançlık Gölü"ne sapmışlar... Kuşların kimi "Aşk Denizi"ne dalmış, kimi "Ayrılık Vadisi"nde kopmuş sürüden... Kimi hırslanıp düşmüş ovaya, kimi kıskanıp batmış göle...

Önce Bülbül geri dönmüş, güle olan aşkını hatırlayıp. Papağan o güzelim tüylerini bahane etmiş. (oysa tüyleri yüzünden kafese kapatılırmış) Kartal, yükseklerdeki krallığını bırakamamış. Baykuş yıkıntılarını özlemiş. Balıkçıl kuşu bataklığını.

Yedi vadi üzerinden uçtukça sayıları gittikçe azalmış. Ve nihayet beş vadiden geçtikten sonra gelen Altıncı Vadi "Şaşkınlık" ve sonuncusu Yedinci Vadi "Yokoluş"ta bütün kuşlar umutlarını yitirmiş... Kaf Dağı'na vardıklarında geriye otuz kuş kalmış.

Sonunda sırrı, sözcükler çözmüş: Farsça "si", "otuz" demektir... murg" ise "kuş"...

Simurg'un yuvasını bulunca ögrenmişler ki; "Simurg - otuz kuş" demekmiş. Onların hepsi Simurg'muş. Her biri de Simurg'muş. 30 kuş anlar ki, aradıkları sultan kendileridir ve gerçek yolculuk kendine yapılan yolculuktur.

Simurg Anka'yı beklemekten vazgeçerek, şaşkınlık ve yok oluşu da yaşadıktan sonra bile uçmayı sürdürerek,
kendi küllerimiz üzerinden yeniden doğabilmek için kendimizi yakmadıkça,
her birimiz birer Simurg olmayı göze almadıkça bataklığımızda, tüneklerimizde ve kafeslerimizde yaşamaktan kurtulamayacağız.

Şimdi kendi gökyüzünüzde uçmak zamanıdır...

Ahmet Altan
Hayat ve Tanrı

Tanrıyı hep kıskanmışımdır. Sadece yedi renk ve iki çizgiyle koskoca bir evren yaratabilmesindeki muazzam hayal gücünü değil, balıkları insanlardan daha mükemmel yapmasındaki alaycılığını değil, yarattıkları üstündeki korkunç hâkimiyetini değil, kaderi belirlemekteki eşsiz kudretini değil, verdiği her zevki yasaklamasındaki zalimliğini değil, müellifi olduğu eserler yüzünden insanların birbirini yok edişi karşısındaki güvenli aldırmazlığını değil, bağışlamaktaki sınırsızlığını değil… Ben onun “tesadüfü” yaratabilmesindeki muhteşem dehasını ve yarattığı hayatın inandırıcı olması için hiç çaba göstermek zorunda olmayan müthiş özgürlüğünü kıskanırım. Hayatı, mizahı güçlü, melodrama yatkın bir yazarın yazdığı bir “roman” gibi görürüm. Bütün yazarların yaratıcısı ve “kutsal” meslektaşı Rab’bın, her biri bir cümle olan “anları” yazarken “ama buna inanmazlar ki” diye bir endişe taşımadığını biliyorum. Öyle bir hayat yazıyor, içine öyle olaylar koyuyor ki onlardan herhangi birini “ödünç” alıp bir romana yerleştirseniz, “böyle bir şey olamaz, hiç inandırıcı değil” itirazıyla karşılaşırsınız. Hangi yazar, “beceriksiz” sıfatını alnına yazdırmayı göze almadan “tesadüfleri” romanının içine böyle aldırmazca yerleştirebilir ki? Tanrının yazdığı “hayat” denilen bu romanının kurgusunu kavrayabilmek için “kahramanlarının” yaşamlarına baktığınızda, öylesine çok tesadüfle karılaşırsınız ki “hayatın” kurgusunun neredeyse tümüyle tesadüflere dayandığını sanırsınız. “Eserinin” dayandığı temel mimariyi, tesadüflerin arkasına saklamayı kimse onun gibi beceremeyeceği için o böylesine eşsizdir. Kurgusunun sırrını bir türlü çözemezsiniz. Sizi inandırmak gibi bir çabası olmadığından her an beklenmedik bir olay yazabilir sayfalarına. ?aşırırsınız. Hikâyenin bittiğini sandığınız bir anda öylesine beklenmedik, öylesine umulmadık bir müdahalede bulunur ki her şey yeniden başlar. Üstelik bütün bir yaşamı değiştirebilecek bu “dokunuş”, değiştirdiği yaşamın büyüklüğüne kıyasla öylesine küçüktür ki ondan başka kim yazsa inandırıcı olamaz. Belki bir “yazar” olarak eleştirilebilecek tek yanı kahramanlarının yaşamlarını değiştirmek için yaptığı bu dokunuşların hep “tesadüflere” dayanmasıdır. Bu eleştirilecek yanı, aynı zamanda en çok imrenilecek yanıdır. Ve, “hep tesadüfleri kullanıyor” diye eleştirilebileceğini bildiği ve bütün yazarlar gibi eleştiriden nefret ettiği için bu “tesadüfleri” ancak onun hayal gücünün yaratabileceği bir çeşitlilikle sokar “hikayenin” içine. “Okuyucuların” iki sevgilinin tam da ayrılacaklarını ve bambaşka yaşamlar kuracaklarını sandıkları sırada, hiç akla gelmedik bir yerde öylesine tahmin edilemeyecek bir müzik çaldırır ki hikâye bütün mecrasını yeniden değiştirir… Ya da yan masada oturan ya da yoldan geçen bir yabancı öyle bir söz söyler ki tek bir cümleyle iki yaşamın bütün geleceği bambaşka bir yöne döner. Ondan başka hangi yazar bu kadar “küçük” bir tesadüfle bu kadar büyük değişikler yazmaya cesaret edebilir? Ondan başka hangi yazarın okuyucuları bu “tesadüflere” böyle hiç kuşku duymadan inanabilir? Hikâyenin bütün kurgusu onun “tesadüfü” keşfedişindeki sonsuz yaratıcılığında gizlidir. Hayatınızı düşünün… Çıkartın hayatınızdan tesadüfleri… Geriye ne kalıyor? Başka bir hayat kalıyor, sizin bugünkü hayatınıza hiç benzemeyen bir hayat. “Yazarınız” canı istedikçe sizin hayatınızı “tesadüfleri” kullanarak değiştirmiş, bir daha yazmış, düzeltmiş, sizi başka başka maceraların içine sokmuştur. Bunların “inandırıcı” olup olmadığına hiç aldırmamıştır. Bu yaratıcılığını ve serazatlığını hep kıskanmışımdır Tanrı’nın… Hangi yazar kıskanmaz ki? Hem “eserini” bir mantık üzerine kurup, hem de kendi kurduğu mantığı değiştirebilme kudretine nasıl imrenmez? Çok da uzun olmayan bir zaman sonra bu büyük “müellifle” karşılaştığımda kendisine soracağım: “Sen bu tesadüfü nasıl keşfettin?” Cevap vereceğini sanmıyorum, alaycı bir şefkatle kafamı okşayacak herhalde. O zaman onu biraz kızdırmayı göze alacağım. “Eğer bir rakibin olsaydı, eserinde bu kadar çok tesadüf kullanabilir miydi?” Biliyorum kızmayacak. Kimse kendisine böylesine büyük bir hayranlık duyan sadık “okuyucusuna” kızmaz çünkü. 04.05.2008

myself

every path i choosed in the past,

every act i failed in the past,

every pain i felt in the past,

every happiness i lived in the past,

made me what i am today, MYSELF

every path i choose today

every act i fail today

every pain i feel today

every hapiness i live today

will make me what i am tomorrow, MYSELF

if i stop to choose the path as myself

if i stop to fail to act as myself

if i stop to feel the pain as myself

if i stop to live the happiness as myself

what will make me MYSELF,

the meaning of life only being yourself

that everyone desires....