bir şarkı kadar

Hiç bazen geceleri gözlerinizi kapadığınızda uyumak isteseniz bile uyuyamadığınız oldu mu? Sanki tüm hayatınız sürekli gözlerinizin önünden aktığı için gözlerinizin kapandığı ancak uykuya dalamadığınız anlar…tüm pişmanlıklarınızı,kendinizi, çevrenizi, düşüncelerinizi sorguladığınız anlar..kulağınızda anlamadığınız bir dilde çalan şarkı sözlerinin, müziğin size dokunduğunu, sizi düşündürdüğünü…bunları hiç yaşadınız mı? yoksa sizde mi çok mutlu olanlardansınız, bunları düşünmeyenlerden..ya da erteleyenlerden, kaçanlardan mı?

yoksa ne kadar uzağa gitsede yanında taşıyanlardan mı? tek bir şans, yeni bir başlangıç için bir mucizeyi bekleyenlerden mi?

yoksa sizde benim gibi aptal olanlardan mısınız? görmezden gelen, gözlerini kapatınca herşeyin farklı olacağını düşünen ben gibi mi?

çocukca değil mi? her gece, aslında sabaha karşı uyumak istediğimde gözlerimi kapatıyorum ve aynı şey karşıma çıkıyor; kocaman ve boş bir karanlığa gözlerimin açılması, sanki dünyaya geldiğim ilk anda herşeyi görmeden önce gözlerimi ilk karanlığa açtığım gibi…

kulağımda dilini anlamadığım bir müzik, aynı dünyadaki ilk anlarımda bana bakanların konuştuklarını anlamadığım gibi, ancak bu müzikteki gibi sıcaklığını ve bana dokunuşunu hissettiğim gibi..

Neden herşeye rağmen bu kadar mutsuzum, böyle hissetiniz mi? Hayata tutunmak için çevrenize sardığınız, belli etmemek için çabaladığınız oldu mu? Peki hayatı yeniden her seferinde sorguladığınız? Peki bunları her gece gözlerinizi kapattıktan sonra yaptığınız oldu mu? Ben her gece işte tüm bunları yaptım,yapıyorum bilinçsizce..İçimde rahatsızlık veren bir duygu, belkide aklım beni kalbimle birlikte sorguluyor, bense karşı koyamıyorum, susturamıyorum içimdeki sesi…Hiç sizde aklınızda, içinizde var olan sesi susturmak istediniz mi?

Sürekli neden böyle yaptığımı düşünüyorum taa ki sabahın ilk ışıkları doğuncaya kadar, sonrasında gene sanki o ses susuyor, yok kayboluyor gündüzün gürültüsünde taa ki güneş batıp karanlık ve sessizlik tekrar hakim oluncaya kadar, işte o zaman tekrar ortaya çıkıyor şuan gibi, bir öncekinden çok daha güçlü ve sesli….

Bazen bunlar gerçek değil, herşey çok farklı diye düşünüyorum…Genelde ise uyuyarak rüyalarımda, hatta kabuslarımda kaybolmak istiyorum bu gerçekle yüzleşmemek için..Peki ama neden bu çocukluk? Ben de bilmiyorum, bir isteksizlik, bir mutsuzluk, bir şımarıklık var benim bile adlandıramadığım…hayatımda eksik olan ne bilmiyorum, eksik olandan dolayımı ilerleyemiyorum, yoksa hayat yapbozumun zaten baştan beri eksik olan parçalarını tamamlayamadığım için mi bilemiyorum..Bundan kurtulmak için pek çok şey denedim..Pozitif düşünme, dışarı çıkmak, gezmek, yemek, alışveriş,ceza … ancak bu his bir türlü değişmedi..sizde bana bunları yapmadığınızı böyle hissetmediğinizi söylemeyin, kim aptalca şeyler yapmaz ki kötü hissettiğinde?

Bazen gözlerimi kapattığımda istediğim yerde olabilsem diyorum, şu an kulağımda çalan şarkı ile Güney Kore’de olsam, sağıma soluma baksam ve Asya’dayım işte Kore’de desem…Yeni açmış Kiraz çiçekleri uçuşsa her yerde, her yer pembe ve beyaz,rüzgarın serin esintisini hissetsem, burnum kaşınsa ve hapşursam, cebimden çıkarsam mendilimi ve burnumu silsem…yanımdan geçen genç bir çift, yaşlı bir teyze, küçük okul çocukları bana “çok yaşa” deseler anlamadığım bir dilde, bende onlara sadece “teşekkür ederim” der gibi başımı hafifçe öne doğru eğsem…tekrar başımı gökyüzüne kaldırdığımda ise masmavi gökyüzü ve bulutlar olsa, bir de güneş parlasa uçuşan kiraz çiçekleri ardında..çevremde geniş kocaman bir alan, bir parkda mıyım? Onun çevresinde geniş sokaklar ve hızla giden arabalar, yolların kenarı ise yüksek binalar ile dolu. Ama benim gözlerim sadece gökyüzüne bakınca masmavi gökyüzünü görüyor…yere yatıyorum, yemyeşil çimlerin üstüne, uçan bulutları izliyorum, daha farklılar orada bulutlar, daha başka uçuyor sanki…Karnım gurulduyor, ne yesem diyorum gülümseyerek, buradayım sonunda istediğim gibi, bu demek ki istediğim herşeyi hak ediyorum! Her zamanki gibi acılı,sebzeli noodle olmalı yemek istediğim şimdi, belkide daha farklı bişey denemeliyim? Bunu düşünürken sadece gökyüzüne bakıyorum, masmavi gökyüzüne ve yemyeşil çimlerin yansımasını görüyorum bulutlarda, güneş sadece yüzümü değil içimide ısıtıyor..mutlu olmak bu olsa gerek diyorum, çevremde mutlu insanların kahkaları, oynayan çocukların sesi, koşan köpeklerin bağırışları…tekrar gözlerim kapanıyor, açtığımda ise bakıyorum hala sabah olmamış ve ben ise susmayan içimdeki sesten bir süreliğine kaçmışım, sadece bir süreliğine, bir şarkı uzunluğunda bir süre…tekrar başa döndüm, buradan hiç uzaklaşmamışım ki, oysa herşey o kadar gerçekti ki, sanki burada değil orada yaşıyordum…meğersem sadece bir şarkı uzunluğunda yaşamışım, mutlu olmuşum…sadece bir şarkı bitinceye kadar sadece 3 dakika yaşamışım…