Bugün çok karmaşık, yoğun, soğuk ve inanılmaz yağmurlu bir gün geçirdim. Bir sevindim bir kafam karıştı. Bir anda umutla doldu içim, bir anda çaresiz olduğumu fark ettim. Önemli bir adım atmam gerekiyor, korkmadan hemde! Karar vermem gerekiyor, ciddi ve önemli bir karar, kendimi toplayıp tamamen soluksuz sonuna kadar gitmek için. Bir sürü düşünce uçuşuyordu kafamda, bu aralar zorlanıyorum karar almada. Bazen de çok büyük bir değişiklik olacaksa hayatımda ilk adımı atmaktan çekiniyorum.
Gözüme uykuda girmiyor, kafamı toparlayamıyorum da, nerden başlasam bilemedim. Sonra bir anda canım dostumun yazısını gördüm.
Gölgem yalnız değil
Merak ettim acaba ne demek istemiş diye, okudum ve okurken sanki o gölge karşımdaki bir zamanlar uçuk mavi olan ancak artık içimdeki stresten griye dönüşen duvarda gördüm gölgeleri…Yüzündeki o huzurlu ifadeyi seçemiyordum belki gölgeden, ancak bir sıcaklık hissettim..Belkide nefesiydi, derin derin alıp verdiği…
Kendimi daha iyi hissettim, o gölge bana da uzanmıştı sanki. Ne kadar güzel dedim, canım bir tane dostum, çok sevdiği bir işi yapıyor ve mutlu. Çünkü korkmadı adım atmaktan, gerekeni yaptı istediği hayali için! Ben de yapmalıyım, bu sefer geri adım atamam, bu kadar yaklaşmışken, sonrasını şimdiyi karmaşayı düşünerek korkmamalıyım!
Bu yazından sonra daha net düşünüyorum. Şimdi gidip sakin ve huzurlu bir uyku uyuduktan sonra, sabah erkenden kalkıp kahvemi içerek ayılacağım ve kollarımı sıvayıp, yeni hayatım şekillendirmek için eski hayatıma dair kalıntıları, son kiremit parçalarını, taşları, tüm yükleri ayıklayıp atacağım.
Kendime istediğimi yapma ve istediğim gibi yaşamak için seçim özgürlüğünü tanıyacağım!
Arkadaşlık her zaman gölge veren bir ağaçtır. Colaridge
Ne kadar doğru, EceneM, teşekkür ederim
p.s. Aja aja, fighting!!!!!!
