ask for the moon

the moon is full tonight as well. since three nights I'm asking for the moon for my dreams and hopes. since three nights I'm lucky to witness the full moon shining directly to my balcony where i usually sleep during summer. since three nights, including tonight, I'm brightened by the full moon. it is 2am and the full moon is right in the middle in my sight, shining right into my face..like an appointment since three nights it stands at the same angle at the same time. some might call this astronomy but i call it “ask for the moon”..this could be a chance for me to ask for the moon, to ask for the impossible. anyway this is happening once in a blue moon, so why should i miss this chance? just because i shouldn't be so superstitious?

why not? what would be life without little superstitions? who does not have any? no matter what, there are times when you need to believe. i need to believe, i need to be superstitious…

my mom once told me that if you see a full moon you should wish for new things in your life. with the full moon you would get a new chance for a new start. that is what i am trying to do since three nights. facing the man in the moon and asking for the impossible..asking for the moon, being superstitious, making a wish for a new start…

I've never seen the moon so bright before. it is brighter than the sun during the day. I have a good feeling about it. i know this is a huge sign, after I've missed so many signs send by the universe, it decided to sum up and to make me face it. it is strange indeed, when i look up to the full moon, i see that all the street lights go out. unbelievable for a big city like Izmir. I wonder how long this will last? i could get used to it very easily.would be nice to have the full moon lightening your night.

a chance to ask for the moon every night. to know that your dreams are brightened by the moon showing you the way to reach it. what a feeling! i wonder if there are some other who stare at the moon right now? maybe they moon as I do, they moon and have a break for a while to dream.

“..I have a dream..”, as Martin Luther King…

…I have a dream as well, I dream of a peaceful life, where people understand, respect, help and love…

..A dream, to allow yourself to live as you choose…

..A dream that …"Even when life deceits you, not to be sad or angry.When the sad days passes by, that a happier day will come to you"…

As my mom told me once.. I am dreaming while it is full moon. I am dreaming of a new start..I know that the bright of the full moon will lead me to my dreams…As my mom told me once, I can tell you the same…Make a wish and dream while you see a full moon.

I can not promise you the moon but I can promise that if you believe then it becomes real..

I have a dream tonight!

I believe it!

and if you dream and “ask for the moon” during a full moon..

you definitely are over the moon, as I am!!!! =)

today is my birthday!

that’s right, today is my birthday! everyone feels great on his/her birthday, but I feel awesome…a feeling I've haven't felt for a long time! the reason is not my birthday, but the people in my life.

nothing else could be better than to start& end the day with a birthday song sung by friends..

I've started my birthday with a wonderful song sung by my best friend .."mutlu yıllar sana, mutlu yıllar sanaaaa, iyiki doğdun…" followed by wonderful messages "…we wish you to finish your thesis asap :).." from my friends from all over the world. it is so nice to be remembered by friends whom you haven’t seen or talked for a long time. nothing better could be cheering! all those wonderful wishes makes you feel that you have the right people in your life! nothing else would be better than meant wishes :). specially, if you are so close to the deadline of your thesis :) and the final of the day; another birthday song sung by friends in chorus..

nothing else would be more wonderful than a surprise chocolate cake bought by your dad, who actually is not the first person, who remembers that it is your birthday :)..

nothing else would give more hope than the words of your best friend. my best friend made me sure that the 27 wishes, i wish and write, will become real. i believe her because she is rarely mistaken :)

nothing else could be a better gift than an ice-cream! my sister gave me the best gift ever! i got a huge delicious ice-cream, flavored mango, melon,lemon,kiwi,huckleberry with a chocolate&nut topping

nothing else could be so perfect! maybe i was blessed because it is Ramadan and I've been fasting :)

what ever it may be, i had one of the most awesome birthdays in my life and felt that way. that is why, i want to thank you all;

dad, mom, sister-brother, my family, thank you so much!!

friends; thank you so much!!

a special thank to my best friend, who is always the first one singing me a birthday song :), being always by my side, sharing my happiness,always supporting me and comforting me.. I’m so grateful to have you in my life! Thank you so much for everything. Thank you so much for the 27 wishes…

to all the ones being a part of my life :

“I’ve learned that people will forget what you said, people will forget what you did, BUT people will never forget how you made them feel”

thank you so much to make me feel happy, I'll always remember…

today is my birthday : happy birthday!! mutlu yıllar!!

bir şarkı kadar

Hiç bazen geceleri gözlerinizi kapadığınızda uyumak isteseniz bile uyuyamadığınız oldu mu? Sanki tüm hayatınız sürekli gözlerinizin önünden aktığı için gözlerinizin kapandığı ancak uykuya dalamadığınız anlar…tüm pişmanlıklarınızı,kendinizi, çevrenizi, düşüncelerinizi sorguladığınız anlar..kulağınızda anlamadığınız bir dilde çalan şarkı sözlerinin, müziğin size dokunduğunu, sizi düşündürdüğünü…bunları hiç yaşadınız mı? yoksa sizde mi çok mutlu olanlardansınız, bunları düşünmeyenlerden..ya da erteleyenlerden, kaçanlardan mı?

yoksa ne kadar uzağa gitsede yanında taşıyanlardan mı? tek bir şans, yeni bir başlangıç için bir mucizeyi bekleyenlerden mi?

yoksa sizde benim gibi aptal olanlardan mısınız? görmezden gelen, gözlerini kapatınca herşeyin farklı olacağını düşünen ben gibi mi?

çocukca değil mi? her gece, aslında sabaha karşı uyumak istediğimde gözlerimi kapatıyorum ve aynı şey karşıma çıkıyor; kocaman ve boş bir karanlığa gözlerimin açılması, sanki dünyaya geldiğim ilk anda herşeyi görmeden önce gözlerimi ilk karanlığa açtığım gibi…

kulağımda dilini anlamadığım bir müzik, aynı dünyadaki ilk anlarımda bana bakanların konuştuklarını anlamadığım gibi, ancak bu müzikteki gibi sıcaklığını ve bana dokunuşunu hissettiğim gibi..

Neden herşeye rağmen bu kadar mutsuzum, böyle hissetiniz mi? Hayata tutunmak için çevrenize sardığınız, belli etmemek için çabaladığınız oldu mu? Peki hayatı yeniden her seferinde sorguladığınız? Peki bunları her gece gözlerinizi kapattıktan sonra yaptığınız oldu mu? Ben her gece işte tüm bunları yaptım,yapıyorum bilinçsizce..İçimde rahatsızlık veren bir duygu, belkide aklım beni kalbimle birlikte sorguluyor, bense karşı koyamıyorum, susturamıyorum içimdeki sesi…Hiç sizde aklınızda, içinizde var olan sesi susturmak istediniz mi?

Sürekli neden böyle yaptığımı düşünüyorum taa ki sabahın ilk ışıkları doğuncaya kadar, sonrasında gene sanki o ses susuyor, yok kayboluyor gündüzün gürültüsünde taa ki güneş batıp karanlık ve sessizlik tekrar hakim oluncaya kadar, işte o zaman tekrar ortaya çıkıyor şuan gibi, bir öncekinden çok daha güçlü ve sesli….

Bazen bunlar gerçek değil, herşey çok farklı diye düşünüyorum…Genelde ise uyuyarak rüyalarımda, hatta kabuslarımda kaybolmak istiyorum bu gerçekle yüzleşmemek için..Peki ama neden bu çocukluk? Ben de bilmiyorum, bir isteksizlik, bir mutsuzluk, bir şımarıklık var benim bile adlandıramadığım…hayatımda eksik olan ne bilmiyorum, eksik olandan dolayımı ilerleyemiyorum, yoksa hayat yapbozumun zaten baştan beri eksik olan parçalarını tamamlayamadığım için mi bilemiyorum..Bundan kurtulmak için pek çok şey denedim..Pozitif düşünme, dışarı çıkmak, gezmek, yemek, alışveriş,ceza … ancak bu his bir türlü değişmedi..sizde bana bunları yapmadığınızı böyle hissetmediğinizi söylemeyin, kim aptalca şeyler yapmaz ki kötü hissettiğinde?

Bazen gözlerimi kapattığımda istediğim yerde olabilsem diyorum, şu an kulağımda çalan şarkı ile Güney Kore’de olsam, sağıma soluma baksam ve Asya’dayım işte Kore’de desem…Yeni açmış Kiraz çiçekleri uçuşsa her yerde, her yer pembe ve beyaz,rüzgarın serin esintisini hissetsem, burnum kaşınsa ve hapşursam, cebimden çıkarsam mendilimi ve burnumu silsem…yanımdan geçen genç bir çift, yaşlı bir teyze, küçük okul çocukları bana “çok yaşa” deseler anlamadığım bir dilde, bende onlara sadece “teşekkür ederim” der gibi başımı hafifçe öne doğru eğsem…tekrar başımı gökyüzüne kaldırdığımda ise masmavi gökyüzü ve bulutlar olsa, bir de güneş parlasa uçuşan kiraz çiçekleri ardında..çevremde geniş kocaman bir alan, bir parkda mıyım? Onun çevresinde geniş sokaklar ve hızla giden arabalar, yolların kenarı ise yüksek binalar ile dolu. Ama benim gözlerim sadece gökyüzüne bakınca masmavi gökyüzünü görüyor…yere yatıyorum, yemyeşil çimlerin üstüne, uçan bulutları izliyorum, daha farklılar orada bulutlar, daha başka uçuyor sanki…Karnım gurulduyor, ne yesem diyorum gülümseyerek, buradayım sonunda istediğim gibi, bu demek ki istediğim herşeyi hak ediyorum! Her zamanki gibi acılı,sebzeli noodle olmalı yemek istediğim şimdi, belkide daha farklı bişey denemeliyim? Bunu düşünürken sadece gökyüzüne bakıyorum, masmavi gökyüzüne ve yemyeşil çimlerin yansımasını görüyorum bulutlarda, güneş sadece yüzümü değil içimide ısıtıyor..mutlu olmak bu olsa gerek diyorum, çevremde mutlu insanların kahkaları, oynayan çocukların sesi, koşan köpeklerin bağırışları…tekrar gözlerim kapanıyor, açtığımda ise bakıyorum hala sabah olmamış ve ben ise susmayan içimdeki sesten bir süreliğine kaçmışım, sadece bir süreliğine, bir şarkı uzunluğunda bir süre…tekrar başa döndüm, buradan hiç uzaklaşmamışım ki, oysa herşey o kadar gerçekti ki, sanki burada değil orada yaşıyordum…meğersem sadece bir şarkı uzunluğunda yaşamışım, mutlu olmuşum…sadece bir şarkı bitinceye kadar sadece 3 dakika yaşamışım…

Anka Kuşu Efsanesi

Anka Kuşu Efsanesi..

Rivayet olunur ki, kuşların hükümdarı olan Simurg ( Zümrüd-ü Anka ya da batıda bilinen adıyla Phoenix ), Bilgi Ağacı'nın dallarında yaşar ve her şeyi bilirmiş. Bu kuşun özelliği gözyaşlarının şifalı olması ve yanarak kül olmak suretiyle ölmesi, sonra kendi küllerinden yeniden dirilmesidir…

Kuşlar Simurg'a inanır ve onun kendilerini kurtaracağını düşünürmüş. Kuşlar dünyasında her şey ters gittikçe onlar da Simurg'u bekler dururlarmış. Ne var ki, Simurg ortada görünmedikçe kuşkulanır olmuşlar ve sonunda umudu kesmişler.

Derken bir gün uzak bir ülkede bir kuş sürüsü Simurg'un kanadından bir tüy bulmuş. Simurg'un var olduğunu anlayan dünyadaki tüm kuşlar toplanmışlar ve hep birlikte Simurg'un huzuruna gidip yardım istemeye karar vermişler.

Ancak Simurg'un yuvası, etekleri bulutların üzerinde olan Kaf Dağı'nın tepesindeymiş. Oraya varmak için ise yedi dipsiz vadiyi aşmak gerekirmiş, hepsi birbirinden çetin yedi vadi... İstek, aşk, marifet, istisna, tevhid, hayret ve yokluk vadileri...

Kuşlar, hep birlikte göğe doğru uçmaya başlamışlar. İsteği ve sebatı az olanlar, dünyevi şeylere takılanlar yolda birer birer dökülmüşler. Yorulanlar ve düşenler olmuş...

"Aşk Denizi"nden geçmişler önce...". "Ayrılık Vadisi"nden uçmuşlar...". "Hırs Ovası"nı aşıp, "Kıskançlık Gölü"ne sapmışlar... Kuşların kimi "Aşk Denizi"ne dalmış, kimi "Ayrılık Vadisi"nde kopmuş sürüden... Kimi hırslanıp düşmüş ovaya, kimi kıskanıp batmış göle...

Önce Bülbül geri dönmüş, güle olan aşkını hatırlayıp. Papağan o güzelim tüylerini bahane etmiş. (oysa tüyleri yüzünden kafese kapatılırmış) Kartal, yükseklerdeki krallığını bırakamamış. Baykuş yıkıntılarını özlemiş. Balıkçıl kuşu bataklığını.

Yedi vadi üzerinden uçtukça sayıları gittikçe azalmış. Ve nihayet beş vadiden geçtikten sonra gelen Altıncı Vadi "Şaşkınlık" ve sonuncusu Yedinci Vadi "Yokoluş"ta bütün kuşlar umutlarını yitirmiş... Kaf Dağı'na vardıklarında geriye otuz kuş kalmış.

Sonunda sırrı, sözcükler çözmüş: Farsça "si", "otuz" demektir... murg" ise "kuş"...

Simurg'un yuvasını bulunca ögrenmişler ki; "Simurg - otuz kuş" demekmiş. Onların hepsi Simurg'muş. Her biri de Simurg'muş. 30 kuş anlar ki, aradıkları sultan kendileridir ve gerçek yolculuk kendine yapılan yolculuktur.

Simurg Anka'yı beklemekten vazgeçerek, şaşkınlık ve yok oluşu da yaşadıktan sonra bile uçmayı sürdürerek,
kendi küllerimiz üzerinden yeniden doğabilmek için kendimizi yakmadıkça,
her birimiz birer Simurg olmayı göze almadıkça bataklığımızda, tüneklerimizde ve kafeslerimizde yaşamaktan kurtulamayacağız.

Şimdi kendi gökyüzünüzde uçmak zamanıdır...

Ahmet Altan
Hayat ve Tanrı

Tanrıyı hep kıskanmışımdır. Sadece yedi renk ve iki çizgiyle koskoca bir evren yaratabilmesindeki muazzam hayal gücünü değil, balıkları insanlardan daha mükemmel yapmasındaki alaycılığını değil, yarattıkları üstündeki korkunç hâkimiyetini değil, kaderi belirlemekteki eşsiz kudretini değil, verdiği her zevki yasaklamasındaki zalimliğini değil, müellifi olduğu eserler yüzünden insanların birbirini yok edişi karşısındaki güvenli aldırmazlığını değil, bağışlamaktaki sınırsızlığını değil… Ben onun “tesadüfü” yaratabilmesindeki muhteşem dehasını ve yarattığı hayatın inandırıcı olması için hiç çaba göstermek zorunda olmayan müthiş özgürlüğünü kıskanırım. Hayatı, mizahı güçlü, melodrama yatkın bir yazarın yazdığı bir “roman” gibi görürüm. Bütün yazarların yaratıcısı ve “kutsal” meslektaşı Rab’bın, her biri bir cümle olan “anları” yazarken “ama buna inanmazlar ki” diye bir endişe taşımadığını biliyorum. Öyle bir hayat yazıyor, içine öyle olaylar koyuyor ki onlardan herhangi birini “ödünç” alıp bir romana yerleştirseniz, “böyle bir şey olamaz, hiç inandırıcı değil” itirazıyla karşılaşırsınız. Hangi yazar, “beceriksiz” sıfatını alnına yazdırmayı göze almadan “tesadüfleri” romanının içine böyle aldırmazca yerleştirebilir ki? Tanrının yazdığı “hayat” denilen bu romanının kurgusunu kavrayabilmek için “kahramanlarının” yaşamlarına baktığınızda, öylesine çok tesadüfle karılaşırsınız ki “hayatın” kurgusunun neredeyse tümüyle tesadüflere dayandığını sanırsınız. “Eserinin” dayandığı temel mimariyi, tesadüflerin arkasına saklamayı kimse onun gibi beceremeyeceği için o böylesine eşsizdir. Kurgusunun sırrını bir türlü çözemezsiniz. Sizi inandırmak gibi bir çabası olmadığından her an beklenmedik bir olay yazabilir sayfalarına. ?aşırırsınız. Hikâyenin bittiğini sandığınız bir anda öylesine beklenmedik, öylesine umulmadık bir müdahalede bulunur ki her şey yeniden başlar. Üstelik bütün bir yaşamı değiştirebilecek bu “dokunuş”, değiştirdiği yaşamın büyüklüğüne kıyasla öylesine küçüktür ki ondan başka kim yazsa inandırıcı olamaz. Belki bir “yazar” olarak eleştirilebilecek tek yanı kahramanlarının yaşamlarını değiştirmek için yaptığı bu dokunuşların hep “tesadüflere” dayanmasıdır. Bu eleştirilecek yanı, aynı zamanda en çok imrenilecek yanıdır. Ve, “hep tesadüfleri kullanıyor” diye eleştirilebileceğini bildiği ve bütün yazarlar gibi eleştiriden nefret ettiği için bu “tesadüfleri” ancak onun hayal gücünün yaratabileceği bir çeşitlilikle sokar “hikayenin” içine. “Okuyucuların” iki sevgilinin tam da ayrılacaklarını ve bambaşka yaşamlar kuracaklarını sandıkları sırada, hiç akla gelmedik bir yerde öylesine tahmin edilemeyecek bir müzik çaldırır ki hikâye bütün mecrasını yeniden değiştirir… Ya da yan masada oturan ya da yoldan geçen bir yabancı öyle bir söz söyler ki tek bir cümleyle iki yaşamın bütün geleceği bambaşka bir yöne döner. Ondan başka hangi yazar bu kadar “küçük” bir tesadüfle bu kadar büyük değişikler yazmaya cesaret edebilir? Ondan başka hangi yazarın okuyucuları bu “tesadüflere” böyle hiç kuşku duymadan inanabilir? Hikâyenin bütün kurgusu onun “tesadüfü” keşfedişindeki sonsuz yaratıcılığında gizlidir. Hayatınızı düşünün… Çıkartın hayatınızdan tesadüfleri… Geriye ne kalıyor? Başka bir hayat kalıyor, sizin bugünkü hayatınıza hiç benzemeyen bir hayat. “Yazarınız” canı istedikçe sizin hayatınızı “tesadüfleri” kullanarak değiştirmiş, bir daha yazmış, düzeltmiş, sizi başka başka maceraların içine sokmuştur. Bunların “inandırıcı” olup olmadığına hiç aldırmamıştır. Bu yaratıcılığını ve serazatlığını hep kıskanmışımdır Tanrı’nın… Hangi yazar kıskanmaz ki? Hem “eserini” bir mantık üzerine kurup, hem de kendi kurduğu mantığı değiştirebilme kudretine nasıl imrenmez? Çok da uzun olmayan bir zaman sonra bu büyük “müellifle” karşılaştığımda kendisine soracağım: “Sen bu tesadüfü nasıl keşfettin?” Cevap vereceğini sanmıyorum, alaycı bir şefkatle kafamı okşayacak herhalde. O zaman onu biraz kızdırmayı göze alacağım. “Eğer bir rakibin olsaydı, eserinde bu kadar çok tesadüf kullanabilir miydi?” Biliyorum kızmayacak. Kimse kendisine böylesine büyük bir hayranlık duyan sadık “okuyucusuna” kızmaz çünkü. 04.05.2008